Aasmaan heeft sinds een tijdje losse handjes. Hij raakt dan best overstuur of wordt boos als hij niet zich begrepen lijkt te voelen of als iets niet mag. En soms random.. Dus ja, lekker druk mee om natuurlijk herhalend aan te geven dat dit niet mag. Op verschillende manieren om te kijken wat het beste is en meest effectief.
Hij blijkt niet alleen thuis, maar ook op de opvang, losse handjes te hebben. Ik probeer natuurlijk zoveel mogelijk eenduidig te zijn met hun aanpak, zodat het niet verwarrend voor hem is. Verder heb ik ook begrepen dat hij niet de enige is en het wellicht een fase is. Wel altijd scherp op blijven natuurlijk.
Maar ik kan me goed indenken dat hij dit doet omdat hij zich niet op een andere manier kan uiten. En voor degene die hier tegenover staat is het ook niet leuk als iemand losse handjes heeft.
Hij doet het niet expres, het hoort er allemaal bij. Hij is nog klein, nog geen twee jaar maar we moeten het hem wel meteen laten weten, dat het niet kan en niet mag. Het komt goed, daar heb ik alle vertrouwen in.
Het gaat opeens zo snel joh, en jaaa ik weet het! Dat zeg ik elke drie maanden! Maar hij blijft me gewoon aangenaam verrassen!
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
Want hij is ook héél lief, heel knuffelig en een echte lachebek. Met zijn eigen willetje. Heeft al zo duidelijk zijn eigen karakter: een heel stoer, gezellig, sociaal en babbelgraag ventje die álles zelf wil doen. Eten, drinken, los lopen op straat, noem maar op. En de strijd die je moet leveren als hij je smartphone ziet! 🙂
Op die momenten denk ik: ‘Blijf nou nog zo klein, zodat ik langer van ieder moment met jou en van jou kan genieten..’ Ik weet nog als de dag van gisteren hoe hij voor het eerst in mijn armen lag en kijk nu toch..
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
Want kijk hem nou eens: mijn lieve Aasmaantje wordt al zo groot! Mijn mooie kleine grote jongen. Ik hou van hem tot de sterren en de maan en terug als het al niet verder zou kunnen. ❤️
